Weggaan na school

Over deze visuele ondersteuning

Het einde van de schooldag is een abrupte wissel waar het lichaam nauwelijks in meekomt. De les is net gestopt, de rug is nog gespannen van het zitten, de geluiden van het lokaal klinken nog na, en opeens moet hetzelfde kind naar buiten, een jas vinden, een volwassene of een route vinden en het gedrag omzetten naar wat er buiten de schoolpoort telt. Precies op dat moment duikt vaak de eerste inzinking van de middag op.

Visuele ondersteuning maakt de wissel van tevoren zichtbaar. Wanneer de stappen van inpakken, jas aan, afscheid nemen, het gebouw uit en naar het afgesproken punt lopen in beeldvorm staan, hoeft het hoofd de volgorde niet zelf te bedenken in een moment dat al vermoeiend is. Het plaatje van de volgende plek werkt ook als mentaal landingspunt, wat het gevoel verzacht om zo maar de open lucht in te worden gegooid.

Een concrete tip: bouw direct buiten de schoolpoort een kort ritueel van pauze of aanraking op, dezelfde plek, dezelfde woorden, elke dag hetzelfde plaatje. Het wordt de markering van het lichaam dat school nu achter je ligt. Zo'n vaste brug kan het verschil maken tussen rust en een inzinking om veertien uur voor kinderen met autisme. Wil je meer overgangen visueel aan elkaar rijgen, dan kun je Routined veertien dagen zonder kosten uitproberen.