De telefoon uitzetten

Over deze visuele ondersteuning

Zegt een volwassene dat het tijd is om de telefoon weg te leggen, dan hoort het brein iets anders dan wat er wordt gezegd. Het hoort niet zet dat apparaat uit. Het hoort houd op te zijn waar je bent. De inhoud op het scherm leeft nog, vrienden typen door zonder het kind, een video die het half gezien had, loopt verder. Het is niet gek dat uitzetten weerstand oproept: het is een plek verlaten en geen knop indrukken.

Visuele ondersteuning maakt de overgang zichtbaar en voorspelbaar. Ziet het kind de reeks telefoon, uitzetten, volgende activiteit, dan houdt het uitzetten op een einde te zijn en wordt het een brug. De volgende activiteit staat al op de afbeelding ernaast: tanden poetsen, lezen, met iemand in de kamer praten. Het is makkelijker om een plek te verlaten als je al weet waar je heen gaat.

Een concrete tip: koppel het uitzetten aan een fysieke handeling in dezelfde beweging: de telefoon gaat in een vaste schaal, de lader gaat erin, het licht in de kamer verandert. Het fysieke verankert het einde van de digitale plek en maakt meteen terugkeren lastiger. Wil je dit in een langere avondroutine inbouwen, dan kun je het uitzetten als ankerpunt zetten in Routined.